Μια κουκουβάγια διαφορετική από τις άλλες (μια ακόμα ιστορία τοκετού)

 

Η διαπίστωση της εγκυμοσύνης έγινε μια Κυριακή πρωί, που κάπως υποψιασμένη από κάτι μικροαδιαθεσίες, πήρα ένα test εγκυμοσύνης ενώ ήμουν μόλις στην πρώτη μέρα καθυστέρησης!! Και ναι βγήκε θετικό! Η ανακοίνωση στο μελλοντικό πατέρα έγινε μέσω skype, μιας και λόγω δουλειάς έλειπε!! Και η πρώτη επίσκεψη στο γιατρό, μας επιφύλασε μια τεράστια έκπληξη!!!
Μπήκα πρώτη στο εξεταστήριο μιας κι ο νυν χαζομπαμπάς καθυστέρησε μέχρι να βρει parking κι έτσι το πρώτο πράγμα, που άκουσε εκείνος τον γιατρό να λέει, πριν ακόμα προλάβει να μπει στο εξεταστήριο ήταν :
“Τι έχουμε εδώ; πάμε για επίδομα πολυτέκνων;”… νομίζω πως το ότι συνέχισε και μπήκε στο δωμάτιο, μετά από ένα τέτοιο άκουσμα, ήταν γιατί από το σοκ κλείδωσαν τα “ηλεκτρικά” του και δεν “κούμπωνε” η όπισθεν! 😂 Κάπως έτσι λοιπόν, μάθαμε πως είχαμε την τύχη να περιμένουμε δίδυμα. Ο γιατρός βέβαια ήταν αρκετά συγκρατημένος μιας και μας εξήγησε πως είναι σύνηθες να ξεκινούν αρκετές κυήσεις ως δίδυμες και στις πρώτες βδομάδες να παλινδρομεί ένα από τα δυο! Έτσι λοιπόν δεν ανακοινώσαμε πουθενά το τότε “περίεργο” και νυν ευχάριστο νέο! Ήταν η πρώτη μας εγκυμοσύνη κι εκείνος ο πρώτος υπέρηχος με τα δυό μας σποράκια ήταν τόσο ιδιαίτερος!! Στα μάτια μου έμοιαζε σαν μια διαφορετική κουκουβάγια που μάλλον προμήνυε πόσο μαμά κουκουβάγια θα γινόμουν!!! 😝

Αν και συνειδητοποιημένοι, ήμασταν και οι δύο γεμάτοι ανασφάλειες & άγνοια για το τι μας περιμένει. Φροντίσαμε βέβαια, να έρθουμε όλο και πιο κοντά στα νέα δεδομένα κι έτσι αποφασίσαμε από κοινού να παρακολουθήσουμε κάποιες ομάδες προετοιμασίας τοκετού! Αναμφισβήτητα μας βοήθησαν πολύ. Μας έλυσαν απορίες, μας βοήθησαν να αναγνωρίσουμε και να δώσουμε σχήμα στα θέλω μας και μας έφεραν πιο κοντά στα μωρά μας. Ο στόχος και η προσευχή μου εξαρχής ήταν να γεννήσω γερά μωρά! Ωστόσο, ήθελα πολύ να τα γεννήσω και φυσιολογικά, πρώτον από εμπιστοσύνη στο σώμα μου και δεύτερον από φόβο για παντός τύπου χειρουργεία!!! Ήξερα όμως, πως το να βρω σύμμαχο σε αυτό μου το “θέλω” ήταν πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατον! Στην Ελλάδα του 2013, που όλοι φώναζαν πως έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό αναίτιων καισαρικών, έμοιαζε άθλος το να βρω μαιευτήρα να δεχθεί αυτή μου την επιθυμία. Ειδικά τώρα που η “υψηλού κινδύνου κύηση”, όπως χαρακτηρίζονται στη βιβλιογραφία οι πολύδυμες κυήσεις, ήταν η τέλεια δικαιολογία για μια “ωραιότατη” προγραμματισμένη καισαρική! Μαιευτήρα δεν είχαμε….είχαμε όμως μαία…κ εκείνη γνώριζε και ασπαζόταν την επιθυμία μας, να προσπαθήσουμε για φυσιολογικό εφόσον δεν προέκυπτε τίποτα παθολογικό έως το τέλος! Κι έτσι απευθυνθήκαμε σε έναν μαιευτήρα, που μας σύστησε και είχε ξανά αντιμετωπίσει 3 φορές γέννηση διδύμων φυσιολογικά και μάλιστα την μια κοπέλα από τις 3 την είχα γνωρίσει στις ομάδες! Όλα στην εγκυμοσύνη πήγαιναν τέλεια· αν εξαιρέσεις τους 4 πρώτους μήνες που έχασα 9 κιλά από τους εμμετούς και ήταν σαν να έχω γαστρεντερίτιδα. Τα πάντα σχετικά με τα μωρά όμως πήγαιναν πραγματικά τέλεια, ούτε πρόωρες συσπάσεις, ούτε περίεργες τιμές ζακχάρου, ούτε υπερτάσεις, ούτε τίποτα! Κι έτσι φτάσαμε στον 8ο μήνα….και άρχισα να νιώθω μια χαρά, που πλησίαζε ο καιρός, που θα παίρναμε αγκαλιά τα μωράκια μας. Παρόλα αυτά δεν ένιωθα καμία βιασύνη να βγουν – παρότι είχα αρχίσει να θέλω ρυμουλκό για να μετακινηθώ, είχα νοσταλγήσει τον καιρό που κοιμόμουν σαν άνθρωπος κ είχα αρχίσει να χάνω την οπτική επαφή με τις πατούσες μου….δεν βιαζόμουν καθόλου! Ήθελα να δώσω στα μικρά μου όσο χρόνο χρειαζόντουσαν και να πάρουν την πρωτοβουλία να βγουν όποτε ήθελαν! Αυτό δεν μπορούσε να τους το στερήσει κανείς, αφού όλα έδειχναν πως τα μικρά μου περνούσαν τέλεια μέσα στην μικρή τους φωλίτσα Και παρότι το τρένο για τον φυσιολογικό τοκετό το χάσαμε από την αρχή του 8ου, που ο μικρός μας ήταν εγκάρσια (οριζόντιος) στην κοιλιά μου και όχι κεφαλικά, το θέμα της αναμονής το είχα ξεκαθαρίσει….τα μωρά θα τα περιμένουμε όσο χρειαστεί! Προσπαθούσα, βέβαια, να κάνω τα πάντα για να γυρίσει κ εκείνος κεφαλικά αλλά μάταια….ούτε το ότι χόρεψα σαν κατσίκι στο γάμο της αδελφής μου δεν βοήθησε.ο Ο νεαρός “την είχε αράξει” και δεν έπαιρνε χαμπάρι. Έτσι, ο καιρός περνούσε, ο διαθέσιμος χώρος περιοριζόταν και οι ελπίδες μου να γυρίσει, λιγόστευαν. Μέσα μου λοιπόν, είχα αρχίσει να αποδέχομαι την επιλογή της καισαρικής. Αλλά μια προγραμματισμένη καισαρική δεν την ήθελα! Ήθελα τουλάχιστον να αποφασίσουν μόνα τους το πότε θα είναι αρκετά ώριμα για να βγουν. Άλλωστε είναι γνωστό, πως (όταν όλα βαίνουν καλώς) η παραμονή όσο το δυνατόν περισσότερο στη μήτρα της μαμάς, κάνει το μωράκι πιο ώριμο κ έτοιμο για την εξωμήτριο ζωή! Λίγες μόλις μέρες πριν μπω στον 9ο μήνα, λοιπόν, στο προγραμματισμένο ραντεβού με τον γιατρό αφού με εξέτασε και μας διαβεβαίωσε πόσο καλά τρέφονται και αναπτύσσονται τα μικρά μας, μόλις βγήκαμε από το εξαταστήριο και καθίσαμε στο γραφείο μας έσκασε το παραμύθι…”Το ότι έφτασες στις 36 βδομάδες είναι θαύμα…τα δίδυμα τα παίρνουν πολύ νωρίτερα… δεν είσαι και ψηλή οπότε τα μωρά δεν έχουν άλλο περιθώριο να αναπτυχθούν με δεδομένο το ύψος σου” ήταν κάποιες από τις ατάκες του. Κι αφού επέμεινε καμιά 10αριά φορές, θίγοντας το 1,55m μου και εκφράζοντας την βαθύτατη έκπληξη του για το πως τόσο κοντή κατάφερα να κρατήσω τα δίδυμα μέχρι 36 βδομάδες & βλέποντας εμένα να επιμένω να περιμένουμε, μου είπε το εξής θρυλικό “κοίτα…εγώ πιστεύω δεν θα αντέξεις άλλο…το πιθανότερο είναι να μην προφτάσεις καν σπίτι κ να ανέβεις τα σκαλιά! Κι όχι τίποτα άλλο, εγώ την Παρασκευή θα φύγω για Καλαμάτα για κάτι υποχρεώσεις στο νοσοκομείο εκεί κι αν γεννήσεις το τριήμερο που θα λείπω, ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΟ ΡΙΣΚΟ να σε χειρουργήσει άλλος! Έχω βέβαια συνεργάτη να σε αναλάβει τον κύριο Τάδε! Μην ανησυχείς!” και κάπου εκεί έπαψα να τον ακούω. Θόλωσα, τρομοκρατήθηκα, κι εκεί που φοβόμουν έτσι κι αλλιώς την επέμβαση, η ιδέα να με χειρουργήσει κάποιος ξένος, άσχετος με την εγκυμοσύνη μου γιατρός, που γνώρισα μια μέρα πριν το χειρουργείο με πανικόβαλε, πόσο μάλλον όταν κατά το γιατρό μου αυτό έκρυβε και ΡΙΣΚΟ. Και κάπως έτσι κλείσαμε να πάμε το επόμενο πρωί στο μαιευτήριο για την καισαρική…ο χειρότερος μου φόβος έγινε πραγματικότητα! Μόλις είχα ενδώσει από φόβο στην τρομοκρατία ενός τεχνοκράτη γιατρού, που εκμεταλλευόταν την απειρία και την ευάλωτη συναισθηματική μου κρίση για να πετύχει το στόχο του…που δεν ήταν άλλος από το να πετύχει τον τέλειο προγραμματισμό στην ατζέντα του! Με το που κατέβηκα από το ιατρείο πήρα κλαίγοντας τη μαία τηλέφωνο η οποία μου είπε “Σας είπα να μην ενδώσετε! Αυτός θα έλεγε τα δικά του κι εσείς τα δικά σας! Τώρα πως μπορώ να επέμβω αφού κλείσατε ραντεβού για αύριο;” κι έτσι συνέχισα να κλαίω όλη τη μέρα και όλη την νύχτα! Έκλαιγα που θα πάρω τα μωρά μου αγκαλιά….αντί να το περιμένω πώς και πώς με χαμόγελα και ανυπομονησία εγώ έκλαιγα σαν πενθούσα χήρα!! Σαφώς κάτι δεν πήγαινε καλά. Και δεν πήγαινε καλά, γιατί ήξερα πως δεν έπρεπε να τον αφήσω να επέμβει τόσο βίαια στα θέλω μου, στα θέλω των παιδιών μου. Δεν έπρεπε να του επιστρέψω να αμφισβητήσει έτσι την ικανότητα τόσο του κορμιού μου όσο και των παιδιών μου να επιλέξουν από κοινού την καταλληλότερη για εκείνα στιγμή τοκετού. Έτσι το επόμενο πρωί έφτασα στο μαιευτήριο ξάγρυπνη και κλαμμένη για την προγραμματισμένη καισαρική! Εκείνος δεν είχε φτάσει ακόμα κι έτσι όπως έχουμε τελειώσει τα διαδικαστικά και είμαι έτοιμη με το ρομπάκι του χειρουργείου να με πάρουν μέσα με το καροτσάκι, μπαίνει στο δωματιάκι η μαία…με βλέπει να κλαίω και να της λέω πως δεν θέλω να γεννήσω ακόμα. Περίμενα να με παρηγορήσει για να είμαι
ειλικρινής, εκείνη όμως όντας αυστηρή μου τονίζει το λάθος μας, και το πόσο ευθύνη μας είναι που επιτρέψαμε να μας επιρεάσουν τα τεχνοκρατικά του τερτίπια! Εγώ έκλαιγα κ χτυπιόμουν περισσότερο τώρα!! Σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να γεννήσω…νομίζω με την ψυχολογία που είχα τότε αν γεννούσα όντως εκείνη την ημέρα, θα πάλευα ακόμα να ξεπεράσω την επιλόχειο κατάθλιψη! Και στον άντρα μου όμως δεν χαρίστηκε…του τα έχωσε κ εκείνου και του είπε πως τουλάχιστον εκείνος έπρεπε να έχει αρνηθεί αυτό το ραντεβού! Και κάπως έτσι “ξυπνήσαμε” both….και αποΦασίσαμε να σηκωθούμε να φύγουμε. Πήρε τον γιατρό να τον ειδοποιήσει λοιπόν και να του πει πως αποφάσισα να φύγω και πως ψυχολογικά δεν ήμουν σε θέση να γεννήσω. Και τότε ο ίδιος γιατρός, που τη προηγούμενη μέρα μας είχε πει πόσο καλά αναπτύσσονται τα μικρά, σε πόσο καλό επίπεδο είναι τα υγρά στους σάκους και πόσο καλά τρέφονται τα μωρά, τώρα άρχισε να μιλάει στη μαία για ασβεστωμένους πλακούντες και άλλα τέτοια διαφορά! Η απόφαση όμως από μεριάς μας είχε παρθεί…θα φύγουμε!! Έβγαλα τη ρόμπα, χρεώθηκα τις προεγχειρητικές αιματολογικές εξετάσεις, που μου κάνανε και έφυγα σαν κυρία, έχοντας σταματήσει επιτέλους το κλάμα! Και πήγα σπίτι, κι ανέβηκα και τα σκαλιά που δήθεν δεν θα προλάβαινα και πέρασε και το τριήμερο της Καλαμάτας, επέστρεψε και ο γιατρός κι εγώ εξαφανισμένη…ούτε φωνή ούτε ακρόαση! Είχα πει θα τους πάρω όταν σπάσουν τα νερά ή αρχίσουν οι πόνοι! Και κάπως έτσι, εκεί που αμφέβαλλε ο γιατρός αν θα προλάβω να φτάσω στο σπίτι εγώ πρόλαβα να απολαύσω μια ακόμα ολόκληρη βδομάδα με τα μικρά μου στην κοιλιά να κερδίζουν βάρος και να ωριμάζουν όπως η φύση τους όριζε. Μέχρι που χτύπησε το κινητό μου! Ήταν η μαία, μου είπε πως ο γιατρός με ψάχνει κ αναρωτιέται αν γέννησα αλλού…”Τύφλα να έχουν οι μπασκεμπολίστριες!” της είπα να του πει! Ήταν Τετάρτη θυμάμαι και δώσαμε ραντεβού να πάμε στην καθιερωμένη ομάδα εγκύων, που έκανε η μαία προκειμένου να εξετάσει και τον τράχηλο, για να δει που βρισκόμαστε!! Πήγαμε κάτσαμε στην ομάδα και στο τέλος με εξέτασε και μου είπε, πως τώρα πια δεν ξέρει αν έχει κανένα νόημα να περιμένουμε, καθότι ο τράχηλος μου ήταν αρκετά μαλακός και μάλιστα με διαστολή 4 με 5! Πήγαμε, λοιπόν στο νοσοκομείο, φωνάξαμε και τον γιατρό και την ώρα που ήμουν στο κρεβάτι του χειρουργείου και προσπαθούσα παρά την κοιλιά να σκύψω για να κάνει ο αναισθισιολόγος την επισκληρίδιο, άκουσα τη μαια που είπε πως σπάσαν να νερά της μικρούλας μου (ως ένδειξη πως ήταν έτσι κι αλλιώς η ώρα της). Και κάπως έτσι στις 23:25 άκουσα το πρώτο κλάμα της μικρής μας νεραιδούλας, ένιωσα το ζεστό της κορμάκι πάνω στο δέρμα μου και είδα αυτά τα μικρά δραστήρια ματάκια της να κοιτούν διερευνητικά γύρω γύρω, τόσο έντονα, που αν είχε μνήμη θα μπορούσε πιστεύω να μας περιγράψει τα πάντα με πάσα λεπτομέρεια! Και τσουπ…μετά από ένα λεπτό, στις 23:26 βγήκε και το αγοράκι μας, ακολούθησε η ίδια διαδικασία επαφής μόνο που τα δικά του ματάκια ήταν ερμητικά κλειστά! Όπως τα είχε κλειστά και για τις επόμενες 3 μέρες που παρέμεινε στην θερμοκοιτίδα (λόγω μια ελαφριάς πνευμονικής δυσχέρειας που εμφάνισε το πρώτο μισάωρο μετά τη γέννα)!! Πηγαίναμε να τον δούμε κι αυτός καθόταν συνεχώς με κλειστά ματάκια, σαν να είχε θυμώσει που τον βγάλαμε έτσι απότομα και πρόωρα από την κοιλίτσα! Η μαία μου είπε, πως όντως ο δικός του σάκος ήταν αρκετά σκληρός και ανώριμος ακόμα και πως ο γιατρός χρειάστηκε να τον ψαλιδίσει δυο και τρεις φορές για να τον ανοίξει, γεγονός που μαρτυρά πως το μικρό αγοράκι μας δεν ήταν έτοιμο να βγει ακόμα! Ωστόσο, βγήκε παρέα με την αδελφούλα του ήταν υγιής και αυτό ήταν που είχε πλέον σημασία για εμάς!!! Όλα τα υπόλοιπα είναι χάριν της αφήγησης, έτσι για την ιστορία. Γιατί τελικά κατάλαβα πως κάθε μανούλα οφείλει και αξίζει να αντιμετωπίζει το θαύμα της εγκυμοσύνης της με αυτοπεποίθηση και προ πάντων με σφαιρική και αληθή ενημέρωση, ώστε να μειωθούν το άγχος και οι αμφιβολίες της για το άγνωστο και μαζί του να μειωθούν και οι πιθανότητες να πέσει θύμα του τεχνοκρατικού συστήματος και των γιατρών, που στο βωμό της ευρυθμίας του δικού τους προγράμματος, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν και να οδηγήσουν τη γυναίκα σε μια επι της ουσίας αναίτια προγραμματισμένη καισαρική! Πολλές φορές σκέφτομαι τι στο καλό θα του κόστιζε του ευλογημένου του γιατρού να μου πει : “Άκου να δεις Πηνελόπη, εφόσον τα μωρά σου είναι καλά & δεν τα επηρεάζει κάτι παθολογικό ας μείνουν κι άλλο στην κοιλίτσα. Θέλω να γνωρίζεις πως εγώ αυτό το τριήμερο θα λείπω. Αλλά και να τύχει να γεννήσεις μην αγχωθείς γιατί ο κύριος Τάδε, που συνεργαζόμαστε, είναι αξιόλογος και θα είναι stand by για να φέρει εις πέρας την καισαρική σου με ασφάλεια!” Απλή αλλαγή του ύφους και των λέξεων, που θα έκαναν την ψυχολογία μου τόσο διαφορετική!! Αλλά αυτά πλέον αποτελούν παρελθόν και άλλωστε όλα γίνονται για κάποιον λόγο και κυρίως για να μας κάνουν πιο δυνατούς!!! Γι’ αυτό μανούλες ενημερωθείτε, προετοιμαστείτε, προσευχηθείτε και χαρίστε στα παιδάκια σας έναν τοκετό γεμάτο θετικά συναισθήματα από πλευράς σας, απαλλαγμένο από φοβίες, άγχη και ανασφάλειες! Η γνώση, η ορθή ενημέρωση & η δική μας θέληση, είναι τα μοναδικά όπλα που μπορούν να σταματήσουν αυτή την ραγδαία αύξηση αναίτιων προγραμματισμένων καισαρικών, που καταγράφονται στην χώρα μας!!! Αξίζει να δείχνουμε στα παιδιά μας εμπιστοσύνη & πίστη, χαρίζοντας τους την ευκαιρία να καταφέρουν με επιτυχία τον πρώτο τους αγώνα, αυτόν της γέννησης…είναι φτιαγμένα για να το πετύχουν, όπως φτιαγμένο είναι και το δικό μας κορμί για να τα διευκολύνει σ’ αυτή τους την προσπάθεια!!!

υ.γ.1 Τώρα πια, 4 χρόνια μετά έχοντας βιώσει και έναν φυσιολογικό τοκετό (θα σας μιλήσω σε άλλο άρθρο γι’ αυτόν), τρέφω μια μικρή αμφιβολία για το αν όντως εκείνο το βράδυ είχα 4 διαστολή και αν έσπασαν πράγματι τα νερά της μικρής πριν το χειρουργείο ή αν ήταν απλά μια “έμφαση” που προσπάθησε να δώσει η μαία για να φτιάξει την ψυχολογία μου, να “απενοχοποιήσει” στο μυαλό μου την καισαρική, ώστε να μην μπω σε σκέψεις του τύπου “ίσως άντεχαν κι άλλο χρόνο τα μωρά” που σε συνδυασμό με τις ορμόνες μπορεί να με οδηγούσαν σε άσχημη εξέλιξη!

υ.γ.2 Το καδράκι της φωτογραφίας το αγόρασα στο άσχετο από ένα super market, μια μέρα πριν κάνω το τεστ και μάθω πως είμαι έγκυος! Και όταν μάθαμε για τα δίδυμα δεν μπόρεσα παρά να το θεωρήσω άκρως καρμικό, μιας και είχε δύο παραθυράκια-κορνίζες κι έτσι έβαλα μέσα τις φωτογραφίες των διδύμων μας!! Something small to make you smile! ❤️

Π.Ε.

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του Paidimou.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Post Author: Πηνελόπη Ευτυχίου

Σύζυγος και μαμά , απολαμβάνω το κάθε λεπτό με την οικογένεια μας, αφήνοντας και το πιο μικρά θροΐσματα να μιλήσουν στην ψυχή μου και να την εμπνεύσουν! Αγαπώ τα παιδιά και τα όσα μας μας διδάσκουν οι μικρές αθώες και αυθόρμητες ψυχές τους! Αγαπώ επίσης τα ταξίδια...κλείνω συχνά τα μάτια και ονειρευομαι, κάνοντας σχέδια για το μέλλον! Σπούδασα οικονομικά αλλά με κέρδισε το crafting! Στον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργώ με αγαπημενα μου υλικά όπως το ξύλο και το ύφασμα και "συμπιέζω" πίσω από τις λέξεις συναισθήματα και σκέψεις θνητών γράφοντας κείμενα από καρδιάς!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *