Η τοκετο-θηλασμο-Ιστορία μου Νο2

 

Η τοκετό-θηλασμό-ιστορία μου Νο2… Ο δεύτερος τοκετός μου… Η αλήθεια είναι ότι τον θυμάμαι με μια μικρή θλίψη, δεν πήγαν όλα όπως τα ήθελα αν και το σημαντικότερο είναι ότι γεννήθηκε το μωρούλι μου υγιές, χωρίς προβλήματα…

Ήμουν 36+5 εβδομάδων  όταν μ έπιασαν οι πόνοι και έσπασαν τα νερά… ήταν βράδυ, από τις 12 τα μεσάνυχτα άρχισα να έχω ενοχλήσεις όμως δεν κατάλαβα ότι είχε ξεκινήσει ο τοκετός και έτσι έπεσα για ύπνο, γύρω στης 02:30 ξύπνησα από τους πόνους, πήγα να γυρίσω πλευρό και μου έσπασαν τα νερά, δεν το περίμενα, δεν είχα έτοιμη καν τη βαλίτσα για το μαιευτήριο… Σηκώθηκα έντρομη ξύπνησα τον Γιάννη, πήρα κάποια βασικά πραγματάκια, την Εύη αγκαλιά ο Γιάννης και φύγαμε τρέχοντας για το νοσοκομείο… 3 παρά φτάσαμε, 04:40, ξημερώματα Κυριακής, γέννησα την δεύτερη αγάπη της ζωής μου, το αγοράκι μου, τον Νικόλα μου, φυσιολογικά και χωρίς επισκληρίδιο, γεννήθηκε με βάρος 2680 και ύψος 48,5.

 

Το μικρουλικάκι μου, μου τον έβαλαν κατευθείαν πάνω μου να θηλάσει, τι χαρά… Όλα έδειχναν να κυλάνε τέλεια, πήγαμε στο δωμάτιο μας, θήλαζε και κοιμόταν, μέχρι που ήρθαν οι γιατροί, τον εξέτασαν και μου είπαν ότι είναι πολύ κρύος και ίσως χρειαστεί να μπει στην θερμοκοιτίδα για να ζεσταθεί… Έφυγαν οι γιατροί και μετά ήρθαν οι μαίες, μου είπαν να του δώσουμε ξένο για να δούμε αν τρώει, γιατί υποπτευόντουσαν ότι δεν θηλάζει αποτελεσματικά ( λίγες ώρες μετά τον τοκετό όλα αυτά) του έδωσα λοιπόν το μπιμπερό με το γάλα, τι να κάνω, ήταν μικρούλης και φοβόμουν… Έκανε θηλαστικές κινήσεις αλλά δεν έπινε καθόλου γάλα, ούτε 1ml… και έτσι μου ανακοίνωσαν και επίσημα πια ότι θα τον έβαζαν σε θερμοκoιτίδα… H στεναχώρια και η θλίψη μου απερίγραπτη, μου τον πήραν και έμεινα μόνη σ ένα δωμάτιο χωρίς μωρό.

Το βράδυ δεν μ άφηναν να πηγαίνω να τον βλέπω και να τον θηλάζω, μόνο την ημέρα ανά 3 ώρες… Η επιλόχειος κατάθλιψη μου χτύπησε την πόρτα, άρχισα να γίνομαι άλλος άνθρωπος, ψυχρός και απόμακρος… Άργησα πολύ να συνέλθω από την θλίψη που είχα πέσει και δεν το συνειδητοποιούσα κιόλας. 4 Μέρες μου τον κράτησαν μόνο στην μεθ αλλά η ζημιά μέσα μου είχε γίνει και δυστυχώς πλήγωνα και τους γύρω μου ασυναίσθητα, ήμουν 20 χρονών, τα 20 τα έκλεισα στο μαιευτήριο.

Συνήλθα όταν έμεινα έγκυος το τρίτο μου παιδάκι (στα 22 μου), είπα δεν θα ξαναγίνουν τα ίδια λάθη… Όπως και δεν έγιναν! Όλα είναι στο μυαλό!

Μια συμβουλή από εμένα τώρα πια… Μην αφήνετε να σας καταστρέφουν τις πιο όμορφες στιγμές σας, απαιτήστε το καλύτερο για τα μωρά σας! Και αυτό είναι συνεχής επαφή με το μωρό και ο θηλασμός από τη πρώτη στιγμή! Ο θηλασμός είναι φάρμακο και για την μαμά και για το μωρό! Εγώ τα στερήθηκα αυτά τις πρώτες μέρες, η ψυχολογία μου έπεσε στα πατώματα και έχασα το παιχνίδι, κατάφερα να θηλάσω μόνο 2,5 μήνες γιατί με είχαν φοβίσει για το βάρος του, παράλληλα έδινα και ξένο και αντλούσα και γάλα δικό μου. Λυπάμαι τόσο πολύ για το παιδάκι μου, που τόσο βίαια του στερήσαμε αυτά που δικαιούταν, δεν θα το ξεπεράσω ποτέ, με πονάει πολύ…  Δεν θέλω να σας μαυρίσω άλλο, δεν θα γράψω κάτι παραπάνω, αυτή ήταν η δεύτερη τοκετό-θηλασμό-ιστορία μου, ακολουθεί η 3η!…

 

Post Author: Andromachi Bulgari

Creator of the Παιδί μου, 36 weeks pregnant, mommy of three, founder, dreamer, wife, lover of life...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *