Η εμπειρία γέννας της Ηλέκτρας


20.12.14

Υπάρχει μια μέρα στην ζωή κάθε γυναίκας που είναι ξεχωριστή και μοναδική, είναι η μέρα που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα θυμάσαι τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια.

Η δικιά μου ξεχωριστή μέρα ήταν στις 20.12.14…..ημέρα Σάββατο.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Στις 19.12.14 είχα το συνηθισμένο ραντεβού στον γυναικολόγο. Με θυμάμαι με μια κοιλιά μεγάλη πλέον, μιας και ήταν οι μέρες μου να γεννήσω και μια ανυπομονησία για να συναντήσω τον μικρό μου πρίγκιπα ακόμα μεγαλύτερη.

Αν και ήμουν από τις γυναίκες που έτρεμαν και μόνο στην σκέψη της γέννας από την αρχή της εγκυμοσύνης μου, όσο πλησίαζε ο καιρός για να γεννήσω το θαυματάκι μου ανυπομονούσα τόσο, που τελικά ο φόβος είχε εξαφανιστεί τελείως.

Ακόμα θυμάμαι που είχα πει στον γιατρό «Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι για να γεννήσω τώρα, αλλά αν υπάρχει κάντε το» και πράγματι κάτι έκανε με το χέρι και μου είπε «Αν σε πιάσουν οι πόνοι το βράδυ πάρε μας τηλέφωνο».

Γύρισα λοιπόν σπίτι γεμάτη αγωνία περιμένοντας να νιώσω κάποιον πόνο, κάτι τέλος πάντων που θα καταλάβω ότι ήρθε η ώρα.

Θυμάμαι που δεν είχα φάει το βράδυ μην τυχόν και με πιάσουν οι πόνοι και γεννήσω.

Περίμενα, περίμενα αλλά τίποτα.

Πάω απογοητευμένη να ξαπλώσω και ξαφνικά γύρω στις 1μιση νιώθω κάτι…. λέω αυτό είναι, έφτασε η ώρα.

Παίρνω γρήγορα την μαία μου τηλέφωνο και μου είπε να χαλαρώσω να κάνω ένα ντουζάκι και σιγά σιγά να ξεκινήσω… έτσι και έγινε.

(παύση για δάκρυα εδώ γιατί τα θυμάμαι και συγκινούμαι)

Συνεχίζουμε.

Πάμε στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα , πήρα και τους γονείς μου τηλέφωνο (ήταν και αργά 3μιση-4) , αλλά ήταν προετοιμασμένοι γιατί τους είχα πει να έχουν το νου τους.

Και…..εκεί ξεκίνησε το μαγικό «ταξίδι» της γέννας.

Με βάζουν στον καρδιοτοκογράφο και αφού είδαμε ότι είναι όλα καλά συνεχίσαμε στο επόμενο στάδιο….το κλύσμα.. εντάξει δεν ήταν και πολύ ευχάριστη εμπειρία, ακόμα με θυμάμαι μέσα στο μπάνιο με τη σφουγγαρίστρα για να μην μυρίζει τίποτα γιατί ντρεπόμουν. Όσο το θυμάμαι με πιάνουν τα γέλια.

Επόμενη στάση «δωμάτιο ωδινών».

Θυμάμαι που είχα ξαπλώσει χαλαρή και σκεφτόμουν αν θέλω να κάνω επισκληρίδιο ή όχι.

(εν τω μεταξύ ήταν μια έγκυος απέναντι που δεν είχε σταματήσει να φωνάζει από τους πόνους).

Έρχεται μετά ο αναισθησιολόγος να συζητήσουμε για την επισκληρίδιο.

Του είπα ότι φοβάμαι να κάνω γιατί ξέρω ότι η βελόνα είναι τεράστια, αλλά από την άλλη φοβάμαι και να μην κάνω.

Μου λέει «Όντως είναι μεγάλη η βελόνα αλλά αν δεν κάνεις –ακούς την γυναίκα απέναντι που φωνάζει? έτσι θα είσαι κι εσύ» , φυσικά μου το είπε για πλάκα αλλά τελικά αποφάσισα να κάνω.

Κάθε τόσο ερχόταν ο γιατρός και η μαία να δούνε σε τι φάση είναι το μωρό και πόση διαστολή έχω.

Και οι ώρες περνούσαν……..θυμάμαι σε κάποια φάση που άκουσα τον γιατρό να λέει σε κάποιον συνάδελφο ότι αν δεν γεννήσω μέχρι τις 8 , τότε ίσως χρειαστεί καισαρική, όμως δεν είμαι σίγουρη ότι μιλούσαν για μένα.

Τότε όμως πανικοβλήθηκα και ήθελα να βάλω τα κλάματα από τον φόβο μου, δεν ήθελα με τίποτα να σκεφτώ ότι θα χρειαστεί να μπω στο χειρουργείο, το σκεφτόμουν και έτρεμα.

-Εκεί που πήγαινα για μαθήματα ανώδινου τοκετού μας είχαν πει ότι το 90% της πρόκλησης καταλήγει σε καισαρική, αν πάλι σου κάνουν πρόκληση και γεννήσεις τότε σημαίνει ότι το μωρό θα γεννιόταν ούτως ή άλλως εκείνη την ημέρα ή την επομένη-

Σκεπτόμενη λοιπόν αυτό, ήμουν σίγουρη ότι θα κάνω κ.τ και ότι ίσως το μωράκι μου δεν ήταν έτοιμο. Ευτυχώς όμως δεν ίσχυε κάτι τέτοιο.

Κάποια στιγμή άρχισα να νιώθω πόνο στην μέση και το παιδάκι μου ήταν έτοιμο να βγει.

Ερχόταν κάθε τόσο ο γιατρός και η μαία και μου κρατούσαν το χέρι για να σπρώξω.

-Εδώ να πω ότι τα μαθήματα ανώδινου με βοήθησαν τρομερά στις αναπνοές που έπαιρνα , τόσο που η μαία ξαφνιάστηκε και μου είπε έκπληκτη ότι είναι σαν να έχω γεννήσει κι άλλες φορές-

Δεν θυμάμαι πόσες φορές έσπρωξα για να βοηθήσω το μωράκι μου στο δύσκολο έργο της εξόδου του , αλλά θυμάμαι που όποτε ένιωθα τον πόνο στην μέση φώναζα τον γιατρό για να σπρώξουμε.

Σε κάποια φάση η μαία μου είπε αν θέλω να πιάσω το κεφαλάκι του, ακόμα θυμάμαι εκείνο το περίεργο συναίσθημα. Ένιωσα πλέον τόσο κοντά στην στιγμή που θα τον πάρω επιτέλους αγκαλιά.

Ξαφνικά μου λέει ο γιατρός «Με 1-2 σπρωξιές ακόμα θα βγει, πάμε στο δωματίου τοκετού»

Πράγματι με 2 σπρωξιές , βγήκε , ώρα 10:40 π.μ.

Η στιγμή που «άδειασε» η κοιλιά , ήταν πολύ περίεργο συναίσθημα, σαν να σε αδειάζουν ολόκληρη.

…και τότε τον είδα -ένα αντράκι μόλις 3850 κιλά- και άκουσα το πανέμορφο κλάμα του. ‘Ομως το μαγικό είναι που μόλις τον ακούμπησαν πάνω μου σταμάτησε επιτόπου να κλαίει..πραγματικά τρομερό συναίσθημα..και εκεί ήταν και η πρώτη φορά που θήλασε και άρχισε το επόμενο μαγικό ταξίδι.

Ενώ όμως γέννησα μια χαρά , το μετά ήταν λίγο κάπως.

Επειδή το παιδάκι μου ήταν λίγο μεγάλο όπως βγήκε σκίστηκα λίγο παραπάνω οπότε αναγκάστηκαν να μου βάλουν πάλι λίγη δόση επισκληριδίου.

Οπότε μετά ένιωθα σαν ναρκωμένη για 1μιση μέρα..και έπρεπε να τρώω μόνο σούπες ενώ έβλεπα τις άλλες μαμάδες να τρώνε γλυκά και μου έτρεχαν τα σάλια.

Το μόνο άσχημο που έζησα και δεν θέλω να το θυμάμαι είναι μια -ο Θεός να την κάνει- νοσοκόμα που μου πίεσε με δύναμη την κοιλιά.

Φώναξα τόσο πολύ που ήταν σαν να γεννάω δύο παιδιά ταυτόχρονα χωρίς επισκληρίδιο.

Ήταν κακιά και στριμμένη και μου έλεγε με άσχημο τρόπο να σταματήσω γιατί θα τρομάξω τις ετοιμόγεννες μαμάδες και ότι αν δεν την αφήσω να το ξανακάνει δεν θα πάω στο δωμάτιο.

(Εννοείται και δεν την άφησα να το ξανακάνει και με πήγαν στο δωμάτιο όπου οι υπόλοιπες μαίες το έκαναν απαλά)

Πάντως σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι γέννησα πολύ καλά και φυσικά δεν ήταν τόσο τρομακτικό όσο το είχα στο μυαλό μου στην αρχή της εγκυμοσύνης.

Μάλιστα μόλις γέννησα σκεφτόμουν «ανυπομονώ να το ξαναζήσω όλο αυτό».

Έξω με περίμεναν οι δικοί μου, οι θείοι μου, ήταν όλοι εκεί.

Η γονείς μου ήταν σχεδόν όλες τις ώρες εκεί και η μητέρα μου έμενε και το βράδυ (επίσης ένα βράδυ κοιμήθηκε η αδερφούλα μου παρέα).

Μιλούσα και με τις άλλες δυο μανούλες οι οποίες είχαμε όλες αγοράκια.

Πόσο όμορφες στιγμές πραγματικά.

Εύχομαι όλες οι μανούλες να μπορέσουν να νιώσουν τόση ευτυχία και συγκίνηση.

Η μαμά Ηλέκτρα…

Post Author: paidimou

Στο Παιδί μου όλες και όλοι έχετε λόγο! Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας τα πάντα...! Αληθινές ιστορίες, τοκετο-ιστορίες, θηλασμο-ιστορίες, συνταγές για μικρούς και μεγάλους, χειροτεχνίες, την δουλειά σας, βαπτίσεις, πάρτυ, θέματα ομορφιάς και υγείας και ότι άλλο θέλετε! Επικοινωνήστε μαζί μας! Γίνετε αρθρογράφοι στις θέσεις των αρθρογράφων!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *