Ο πρώτος μήνας με το μωράκι μας!

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω με λίγες λέξεις το μωράκι μου αυτές θα ήταν: υπέροχο μωρό, απόλαυση!
Δεν έχω λόγια να εκφράσω την ευτυχία που ζω! Είναι κάτι μοναδικό… Η αγκαλιά, η μυρωδιά, είναι ένας άγγελος!

Ο πρώτος μήνας ένιωσα να περνάει πολύ γρήγορα, λένε πως όταν περνάς ωραία, ο χρόνος μοιάζει να περνάει γρήγορα…

Έρχονται στο μυαλό μου οι πρώτες στιγμές μαζί του… Όταν τον γεννούσα απέναντι μου είχα μια ντουλάπα με τζαμαρία, έτσι μέσα από εκεί είδα το κεφαλάκι του να βγαίνει… Όταν βγήκε και τον πήρε η μαία, μου τον έβαλε να θηλάσει, δεν θα ξεχάσω ποτέ το υπέροχο βλέμμα του, τις υπέροχες θηλαστικές του κινήσεις, έπιασε αμέσως το στήθος, σαν να ήξερε να θηλάζει από πάντα…

Μετά πήγαμε στο δωμάτιο μας, οι μέρες περνούσαν με ατελείωτες αγκαλιές και θηλασμό!

Και κάπου εδώ έρχεται η στιγμή να μου επιβεβαιώσει πως ήμουν λάθος σε μια σκέψη… Νόμιζα πως τα μωρά που θηλάζουν αποκλειστικά κλαίνε πολύ και είναι πολύ ανήσυχα… Επειδή ήταν έτσι το τρίτο μου παιδάκι που θήλασε αποκλειστικά. Τα πρώτα δύο μου παιδάκια που έπιναν και από μπιμπερό ήταν σχετικά ήσυχα…
Το νέο μου μωράκι τώρα θηλάζει αποκλειστικά και είναι πιο ήσυχο από όλα μου τα μωράκια. Οπότε δεν ισχύει ότι τα μωρά που θηλάζουν αποκλειστικά είναι πιο ανήσυχα από αυτά που τρώνε από μπιμπερό.

Η μαία που ήταν δίπλα μου στον τοκετό τον χαρακτήρισε ευτυχισμένο μωρό… Και το νιώθω πως είναι, του δίνουμε όλη μας την αγάπη και την προσοχή!

Σκέφτομαι πόσα λάθη έκανα και στο πρώτο μου παιδάκι, που νόμιζα ότι δεν φτάνει το γάλα μου και έδινα και συμπλήρωμα ξένο, ή έναν μήνα το τάιζα μόνο με αντλήσεις δικού μου γάλακτος για να μετράω τα ml και να είμαι σίγουρη ότι χορταίνει… Και τώρα… Τώρα θηλάζω 2 παιδιά και το γάλα μου είναι αρκετό και για τους δύο!

Το μωράκι μου αναπτύσσεται πολύ καλά… Μέσα σε 20 μέρες είχε πάρει 800 γρ. Και 3 πόντους ύψος… Οπότε ναι… Το γάλα μου έφτανε… Απλώς εγώ δεν ήμουν ενημερωμένη…

Και τώρα θα σας διηγηθώ πως πέρασαν οι πρώτες 30 μέρες μας…
Είμαι μια μαμά που πλέον έχω 4 παιδάκια…
Θηλάζω ακόμη τον τριών ετών γιο μου…

Όταν ήμασταν στο μαιευτήριο ανυπομονούσα να πάμε σπίτι μας… Είχα άγχος για τον τριών ετών γιο μου…
Δεν τον είχα αποχωριστεί ποτέ…
Σχεδόν πάντα κοιμόταν θηλάζοντας και πολλές φορές όταν ξυπνούσε σε φάση ύπνου ξύπνιου τσίριζε κλαίγοντας για να πάω κοντά του να θηλάσει και όταν θήλαζε ηρεμούσε, όταν δεν θήλαζε δύσκολα ηρεμούσε… Η αλήθεια είναι πως η απουσία μου ήταν μια άσχημη εμπειρία γι αυτόν…

Την ημέρα που γυρίσαμε και τα τρία μου παιδάκια ήταν πολύ ενθουσιασμένα, εγώ έκλαιγα από συγκίνηση, μου είχαν λείψει πολύ…

Κάθε φορά που γυρνάω από το μαιευτήριο κλαίω…

Έδωσα και στους τρεις τους να κρατήσουν για λίγο το μωρό, να γνωριστούν κατα κάποιο τρόπο… Δεν το περίμεναν τόσο μικρό και γλυκό… Ξετρελάθηκαν!

Ο τριών ετών μικρός μου όμως είχε λίγο βραχνή φωνή και λίγο βήχα… Άρχισε το άγχος… Φοβόμουν μην κολλήσει το μωρό… Ο Γιώργος (ο τριών ετών μικρός μου) όπως είναι αναμενόμενο για την ηλικία του, δεν ήξερε πως να προσέχει, οπότε πήγαινε συνέχεια κοντά στο μωρό, να το φιλήσει, να το ζουλίξει… Εγώ φρίκαρα… Του έλεγα όχι… Φρίκαρε κι αυτός, το αγαπούσε-αγαπάει το μωρό, δεν ήθελε να του κάνει κάτι κακό και στεναχωριόταν, δεν ήξερε πώς να το διαχειριστεί, τι έπρεπε να κάνει κι έτσι έκανε διάφορα για να βλέπει τις αντιδράσεις μου… Ταυτόχρονα ξεκίνησε και το ταντεμ… Άρχισα να αγχώνομαι μήπως δεν φτάνει το γάλα μου και δεν τρέφεται σωστά το μωρό, είχα και το άγχος μην κολλήσει (το μωρό)… Άρχισε να με πιάνει κι ένας εκνευρισμός όταν θήλαζαν και οι δύο ταυτόχρονα, πολύ πιθανόν agitation… Άρχισα να σκέφτομαι τρόπους να μειώσω τους θηλασμούς του Γιώργου… Του έθεσα όρους… Είναι σχετικά άφαγο παιδί, του έλεγα ότι θα θηλάσει μόλις φάει το φαγητό του… Στεναχωριόταν…
Ακόμη πλέον κοιμόμουν με το μωρό γιατί δεν χωρούσαμε και οι τρεις στο μόνο κρεβάτι που κοιμόμουν, ήταν το κρεβάτι που κοιμόμασταν με τον Γιώργο πριν γεννήσω… Δίπλα στο ίδιο δωμάτιο, στα 2 μέτρα είναι το δικό του κρεβάτι. Από εκεί που κοιμόσασταν μαζί άρχισε ξαφνικά να κοιμάται στο κρεβάτι του, να θηλάζει υπό όρους, να με βλέπει να φρικάρω και να κλαίω όταν έκανε κάτι που θεωρούσα λάθος στο μωρό…

Οι τύψεις με έτρωγαν… Ήξερα ότι διαχειριζόμουν λάθος την κατάσταση… Έβλεπα τον Γιωργάκη μου στεναχωρημένο και ένιωθα ότι θα πάθω κατάθλιψη…

Οι πρώτες 4-5 μέρες στο σπίτι κύλισαν έτσι… Με ένα στεναχωρημένο νήπιο και με εμένα να κλαίω κάθε τρεις και λίγο…

Τότε μίλησα με μια ταντεμομανούλα… Μου έδωσε πολλές πληροφορίες για την εμπειρία της και το τάντεμ και ένιωσα να ξεμπλοκάρω…

Όλα άρχισαν να μπαίνουν στην σειρά τους… Εξήγησα στον μικρό μου ότι εγώ έφταιγα για όλο αυτό, αυτός δεν έφταιγε σε τίποτα κ.α. και του ζήτησα συγνώμη… Πάντα του εξηγώ και του ζητώ συγνώμη όταν δεν συμπεριφέρομαι σωστά, όμως τις πρώτες μέρες αν και αντιλαμβανόμουν τα λάθη μου δυσκολεύουν να βγω από τον λάθος κύκλο που είχα μπει…

Ευτυχώς συνήλθα γρήγορα και όλα είναι πολύ πολύ καλύτερα πλέον…

Μετακομίσαμε στο σαλόνι… Για να μπορώ να κοιμάμαι και με το μωρό και με τον Γιώργο στον καναπέ που όταν ανοίγει γίνεται διπλό κρεβάτι… Τώρα κοιμόμαστε και οι τρεις μαζί.

Σταμάτησα τους όρους για να θηλάσει… Τον αφήνω να θηλάσει όποτε θέλει.

Την Τετάρτη μέρα αφού είχαμε γυρίσει σπίτι ο Γιάννης (σύζυγος) ανέβασε πυρετό, σοκ… Πυρετό και βήχα… Την τέταρτη μέρα με πυρετό πήγε στο νοσοκομείο, γρίπη + λοίμωξη του αναπνευστικού, μετά από 2 αντιβιώσεις και πολύ ταλαιπωρία + άγχος μην κολλήσει το μωρό έγινε καλά…
Ευτυχώς το μωρό δεν κόλλησε!

Την ένατη μέρα έπεσε ο αφαλούλης του.

Και δυστυχώς την 19 ημέρα μου συνάχωσε… Ένα συνάχι που κράτησε σχεδόν 25 μέρες… Το βράδυ στον ύπνο δυσκολευόταν να πάρει ανάσα… Τον τάραξα στον ορό τον καημένο… ο γιατρός μου είπε να του βάζω συχνά όρο γιατί στην ηλικία που είναι αν κάνει ακροαστικά μπαίνει στο νοσοκομείο… Σοκ και άγχος…

Στις 21 μέρες ήρθε ο παιδίατρος σπίτι να τον δει… Όπως σας έγραψα πιο πάνω, βάρος και ύψος πολύ καλό, γενικά τον βρήκε πολύ καλό…
Έχει όμως και μια μικρή ομφαλοκήλη την οποία δεν την πειράζουμε, διάβασα ότι μπορεί να φύγει και μόνη της, αν όμως μεγαλώσει πρέπει να τον δει παιδοχειρούργος…

Μπορεί αυτός ο μήνας να είχε πολλά άγχη και δύσκολες στιγμές… Συνάμα όμως ήταν ένας μήνας μέσα στην γλυκά και την μωρουδίλα… Είμαστε όλοι ξετρελαμένοι με το μωράκι μας, μόνο που τον βλέπουμε χαιρόμαστε!

Η κόρη μου βέβαια έχει μονίμως μια μύξα οπότε δυστυχώς δεν τον πλησιάζει και πολύ…

Ο Νικόλας μας τρελαίνεται να τον μυρίζει, λέει ότι είναι τέλειος και μυρίζει τέλεια!

Γενικά είναι ένα μωρό που δεν με έχει δυσκολέψει καθόλου…
Γι αυτό και τον λέω απόλαυση… Γιατί μόνο τον απολαμβάνω χωρίς να έχω νιώσει ποτέ μέχρι στιγμής συναισθήματα απόγνωσης και πανικού επειδή έχω δυσκολευτεί να τον ηρεμήσω… Δεν έχει κλάψει ποτέ απαρηγόρητα, ελάχιστα κλαίει…

Ακόμη είναι πολύ παρατηρητικός και υπάρχουν στιγμές που αν και είναι τόσο μικρούλης χαμογελάει αισθητά.

Τον λατρεύω, είναι υπέροχος!

Πολλές όμορφες στιγμές και πολλές ακόμη έρχονται!
Σύντομα νέο άρθρο για τον δεύτερο μήνα…

Φωτογραφίες…

Το όμορφο αυτό μαξιλάρι ελεφαντάκι είναι από το Handmade With Love

Το υπέροχο σετ κουβέρτα, μαξιλάρι και αστεράκι είναι από το Mamas Craft!

Η κουβερτούλα είναι απίθανη, η αγαπημένη μου! Το αστεράκι το έχω μέσα στην καρδιά μου, έχει πάνω του κεντημένα 4 παιδάκια που αναπαριστούν τα παιδιά μας! Πόσο υπέροχη δουλειά, πόση λεπτομέρεια!

Ευχαριστούμε πολύ Mamas Craft! <3

 

Post Author: camerostormy

Creator of the Παιδί μου, mommy of four, founder, dreamer, wife, lover of life...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *