Βίαιη έναρξη τοκετού. Φυσιολογικός τοκετός με βεντούζα. Η τοκετο-ιστορία της Έλενας

Όταν ο τοκετός δυστυχώς καταλήγει να γίνεται μια τραυματική εμπειρία.

Η Έλενα μας διηγείται την δική της τοκετο-ιστορία! Μια κατάθεση ψυχής:

Η πρώτη φορά που κατάφερα να μείνω έγκυος στα 37 μου!Σχετικμά μεγάλη, όχι επειδή είχα κάτι, όλοι οι γιατροί μου έλεγαν το ίδιο, οτι δεν έχω πρόβλημα.

Τελικά βγήκε το τέστ θετικό… Δεν ήξερα τι να κάνω, ακόμη και να κινηθώ. Να περπατησω η δεν κάνει? Η ψυχολογία μου ανω κάτω. Να κλάψω ήθελα η όχι? Πραγματικά δεν ήξερα γιατι όλες όσες ήξερα, φίλες και γενικά άλλες έγκυες ηταν μες τη χαρά… Καμία δεν έλεγε τα αρνητικά της υπόθεσης, οπότε και εγω δεν είχα το θάρρος να μιλήσω για κάτι αρνητικό, ντρεπόμουν… Οτι τι να πω τώρα?… Οτι μετά απο τόσα χρόνια αναμονής δεν ξέρω τι θέλω!? Πώς θα είναι η ζωή μου? Δεν ήξερα τίποτα, είχα ένα τεράστιο κενό!

Και τώρα τι κάνω?

Μετά τους πρώτους μήνες και οσο μεγάλωνε η κοιλιά και άρχισα να καταλαβαίνω τι μου γίνεται και οι εξετάσεις ηταν όλες μια χαρά, κάπως ηρέμησα, αν και δεν ήθελα να ξέρω τι με περιμένει… Γιατι έλεγα οταν έρθει εκείνη η ώρα θα δούμε… Μόνο τα ρούχα μου ετοίμαζα και του μωρού!

Ο μικρός μεγάλωνε κανονικά, ολα καλά, είχε πάρει θέση απο νωρίς, απο τον 7ο μήνα… Αν και είχα κάποιες συσπάσεις που και που, δεν έδινα και πολύ σημασία, δεν ηταν και πολύ συχνές.

Είχα μεγάλη κοιλιά και δυσκολευόμουν να περπατήσω, καθώς ο μικρός μου πατούσε τη κύστη και δε μπορούσα να απομακρυνθώ απο τη τουαλέτα!

Ηταν απο τον 8ο και μετά σαν να ήθελε να αποδράσει….Το είπα στο γιατρό οτι με σπρώχνει απο παντού και περιμέναμε να ολοκληρωθεί και η 37η εβδομάδα, τότε είχα 2 εκατοστά διαστολή…

Ο γιατρός μου λέει θα το πάρω γιατι μπορεί να πάρει μικρόβιο… Εγτώ τρελάθηκα! Απο τη μια δεν ήθελα να ξέρω γιατι ηταν πρώτη γεννά και δεν ήθελα να πάθω πανικό, ήθελα να είμαι καλά… Αλλά κάτι μέσα μου έλεγε οτι δεν θα είναι όπως νόμιζα -πονάω για να βγει το μωρό και μετά ολα καλά!

Το μωρό δεν είχε ακόμη κατέβει στην 38η εβδομάδα αλλα παρ ολα αυτά με το χέρι μου ξεκόλλησε το κομμάτι που κάλυπτε τον τράχηλο τόσους μήνες και ξεκίνησε η πρόκληση… Μου λέει να σε ετοιμάσουν…Εγω όμως πήγα σπίτι… Τι να μην κάνω ενα αφρόλουτρο, να είμαι φρέσκια πως θα με δει το μωρό? Πού να ήξερα τι με περιμένει? Καθόμουν σπίτι μέχρι που δεν άντεχα τους πόνους γιατι έλεγα δεν ηταν η ώρα οπως έλεγαν και παλιά! Πώς να είναι απο τις 38 εβδομάδες…?(Δεν μου είχε πει οτι έκανε πρόκληση, μου είπε -έχεις διαστολή γεννάς-για να μην με περάσετε για τρελή).

Δεν ηθελα να τον αποχωριστώ μετά απο τόσο καιρό, καλά είμασταν και τωρα ετσι απλά αντε γεια?

Τελικά πήγαμε… Αμέσως όρο στη φλέβα…. Αυτο πόνεσε πιο πολύ απο τις συσπάσεις που είχα, χέρια μπαίνανε και ξαναμπαίναν, άντε να δούμε πόση διαστολή, να και εγω μέσα στη χαρά… Τι λεω, δεν θα είμαι κάθως πρέπει να με κοροϊδεύουν? Ήρθε και ο γιατρός μου και μου έσπασε τα νερά… χωρίς να ξέρω και χωρίς να με ενημερώσει κανείς τι με περιμένει ώστε να προετοιμαστώ ψυχολογικά… Αφού οι πόνοι ηταν απανωτοί, λέω τέλος δεν αντέχω αλλο θέλω αναισθησία τώρα! Με την επισκληρίδειο η διαστολή σεσε ού ενα τέταρτο πήγε στο 10….!!!! Επιτέλους λέω θα τελειώσει… Μου έλεγαν σπρώξε μόλις σου πούμε… Μου κρατούσαν τα πόδια ψηλά και μου έλεγαν σπρώξε αλλά η πλάτη που ηταν μέχρι πάνω ναρκωμένη δε σηκώνονταν απο το κρεβάτι δεν ένιωθα τίποτα, ηταν ξένο σώμα… Λέω ας γίνει οτι ειναι να γίνει έτσι κι αλλιώς εγω δεν μπορούσα να κάνω κάτι…Το μωρό είχε κολλήσει, έτσι με πήγαν στο χειρουργείο κατευθείαν, βεντούζα και κάποιος να πατάει τη κοιλιά απο πάνω… Ευτυχως το μωρό ηταν καλά μετά απο ολα αυτά αλλα με κοιτούσε απο μακριά σαν να έλεγε τι κάνω εγω εδώ? Αφού δεν ηταν ακόμη η ώρα να βγω? Δεν τον κράτησα καθόλου μόλις βγήκε γιατι δεν ένιωθα καλά, ήθελα να τελειώνουμε… Ας πάω έλεγα στο δωμάτιο… Πάει και η σκηνή που βλέπουμε στις ταινίες λέω… Άστο να δω αν ζω πρώτα και είχα δίκιο…! Ένιωθα απο κάτω να γίνονται διαφορά, τέλος το ράψιμο και φεύγοντας ο γιατρος μου λεει δε θα φας και δε θα πιεις τίποτα για 24 ώρες!! ΟΚ! Με πάνε στο δωμάτιο κι άρχισα να μη βλέπω, ολα μαύρα και βουή στα αυτιά… Φεύγω λέω… Ας μου φέρετε το μωρο έστω… Κανείς δε το σκέφτηκε… Αφου συνήλθα το έφεραν το είδα πάλι απο μακριά εκεί όπως ηταν τυλιγμένος αφού δεν είχα το κουραγιο να τον πάρω και κανείς δε σκέφτηκε να το βάλει πάνω μου έστω… Ακόμη το σκέφτομαι… Δεν ήξερε κανείς τι γινεται σε αυτές τις περιπτώσεις?

Το πρωί κι αφού πονούσα μου έβγαλαν 7 μέτρα Γάζα απο μέσα μου… Μετά απο αιμοραγία ο αιματοκρίτης μου ηταν 19 και μου είπαν να βάλω αίμα. Ειχα επιπλοκή γιατι έμεινε κομμάτι απο τον πλακούντα κι ευτυχώς με καθάρισαν… Οι μαιες να επιμένουν να αναλάβω το μωρό -Σηκώθηκα αλλα έχασα τις αισθήσεις μου και έπεσα μέσα στο μπάνιο…

Καμία εξήγηση δε πήρα γιατι κατάντησα ετσι κι όλοι με κοιτούσαν σαν να μην έπρεπε να παραπονιέμαι… Ευτυχώς είστε καλά μου έλεγαν… Και? Εμένα έφευγαν δάκρυα ετσι απο το πουθενά και έλεγα γιατι? Αλλα βοήθεια έστω ψυχολογική καμία, πέρασε καιρός να επανέλθω…

Έλεγα γάλα θα του δώσω αλλα λόγω της επιπλοκής ερχόταν και σταματούσε πάλι, κανείς δε μου το εξήγησε ούτε αυτό και ο μικρός ανυπόμονος αν δεν είχε γαλα κλάμα κι εγω να λέω δεν είμαι καλή μάνα…

Το έβγαζα με το θήλαστρο και το έδινα με προσοχή να μη χάσω καμία σταγόνα… Μέσα σε 3 μήνες σταμάτησε κι αυτο κ τέλος! Μέχρι να συνέλθω πέρασε καιρος!

Post Author: paidimou

Στο Παιδί μου όλες και όλοι έχετε λόγο! Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας τα πάντα...! Αληθινές ιστορίες, τοκετο-ιστορίες, θηλασμο-ιστορίες, συνταγές για μικρούς και μεγάλους, χειροτεχνίες, την δουλειά σας, βαπτίσεις, πάρτυ, θέματα ομορφιάς και υγείας και ότι άλλο θέλετε! Επικοινωνήστε μαζί μας! Γίνετε αρθρογράφοι στις θέσεις των αρθρογράφων!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *