Πρωινό στο μετρό

 

Και να που βρέθηκα ξανά μετά από καιρό στο μετρό, ελαφρώς καθυστερημένη στο ραντεβού μου. Η άφεση όμως, που μου προσφέρουν πια τα μωρά μου – καθότι μια μαμά με 3 παιδιά πάντα έχει έναν λόγο για να καθυστερήσει – δεν με αφήνει να αγχωθώ όπως θα γινόταν σε άλλη περίπτωση κι έτσι μπορώ και κάνω ένα βήμα πίσω για να γίνω για λίγα λεπτά παρατηρητής του κόσμου. Και διαπιστώνω την αλλαγή….που ξεκινά από εμένα την ίδια. Αγία Μαρίνα – Κατεχάκη, 11 στάσεις, κάτι λιγότερο από 20’…& εγώ στο κινητό. Παρατηρώ και γράφω…γράφω και παρατηρώ…& σαν κι εμένα κι άλλοι… πολλοί. Ζευγάρια, φίλοι, άγνωστοι…όλοι σκυμμένοι, αμίλητοι κ αδιάφοροι…μέχρι να σπάσει για δευτερόλεπτα τη μονοτονία τους η φωνή ενός νεαρού, που πουλά χαρτομάντηλα για να μεγαλώσει το παιδί του. Καθώς η φωνή του καλύπτεται από τον διαπεραστικό ήχο της αμαξοστοιχίας που γλιστρά με ταχύτητα πάνω στις ράγες, σκύβουν και πάλι τα κεφάλια στις οθόνες. Ακόμα και ο πιο περίεργος, που ακολουθούσε με το βλέμμα του τον νεαρό μέχρι να χαθεί μέσα στο επόμενο βαγόνι, σκύβει κι αυτό! Αλλά κι ο ηλικιωμένος κύριος με τη λονδρέζικη φινέτσα, που κάθεται αντικριστά μου, δείχνει τόσο εξοικειωμένος. Χαιδεύει συνεχώς την οθόνη του smart phone κάνοντας scroll και προσπαθώ να καταλάβω αν όντως παρακολουθεί κ διαβάζει κάτι ή αν είναι απλά μια μηχανική, αγχολυτική συνήθεια. Θυμάμαι, τότε που ήμασταν παιδιά και ο δικός μας παππούς καθάριζε να φάμε πορτοκάλια και μετά έκοβε μηχανικά σε μικρούς μικρούς κύβους τα φλούδια ενώ σχολίαζε την καθημερινότητα τους, αντιδρούσε, φώναζε για την τότε επικαιρότητα και προβληματιζόταν για το μέλλον μας. Και να που τώρα όλα αυτά γίνονται με τη σιωπή και το scoll down. Πόσο αλλάζουν οι καιροί;; Πόσο ακόμα θα αλλάξουν;; Και πόσο μπορούμε ή θέλουμε να ακολουθήσουμε εμείς αυτή την αλλαγή;; Κι εκεί που εγώ προσπαθώ να κατασταλάξω, αν στην ηλικία αυτού του παππού θα θέλα να μπορώ να κυνηγώ το ιπτάμενο κινητό των εγγονών μου, για να στείλω μήνυμα ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρα μου…κάθεται δίπλα μου μια νεαρή κοπέλα που βγάζει από την τσάντα της ένα λογοτεχνικό βιβλίο και ξεκινά να διαβάζει. Μια ελπίδα σαν μικρό πυροτέχνημα φώτησε τότε τον νου μου, πάτησε το κουμπί της μηχανής του χρόνου, ζωγράφισε στο πρόσωπο μου ένα μειδίαμα και με έκανε να βγω από την εικονική πραγματικότητα, να κλείσω το κινητό και τα μάτια και να σκεφτώ πόσο σημασία έχει ως μαμά να μάθω τα παιδιά μου να απολαμβάνουν την ανάγνωση ενός βιβλίου δημιουργώντας τα ίδια εικόνες και χρώματα στο νου, χωρίς να έχουν ανάγκη τα τέλεια γραφικά της νέας ψηφιακής τεχνολογίας, γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο τέλειο από έναν ελεύθερο νου που μπορεί να ονειρεύεται, “γεννώντας” εικόνες! Μεγάλο το στοίχημα της σύγχρονης μάνας!

Π.Ε.

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του Paidimou.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Post Author: Πηνελόπη Ευτυχίου

Σύζυγος και μαμά , απολαμβάνω το κάθε λεπτό με την οικογένεια μας, αφήνοντας και το πιο μικρά θροΐσματα να μιλήσουν στην ψυχή μου και να την εμπνεύσουν! Αγαπώ τα παιδιά και τα όσα μας μας διδάσκουν οι μικρές αθώες και αυθόρμητες ψυχές τους! Αγαπώ επίσης τα ταξίδια...κλείνω συχνά τα μάτια και ονειρευομαι, κάνοντας σχέδια για το μέλλον! Σπούδασα οικονομικά αλλά με κέρδισε το crafting! Στον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργώ με αγαπημενα μου υλικά όπως το ξύλο και το ύφασμα και "συμπιέζω" πίσω από τις λέξεις συναισθήματα και σκέψεις θνητών γράφοντας κείμενα από καρδιάς!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *