Μπρος μωρό και πίσω ύπνος

Κι ερχεται αυτή η στιγμή, που απελπισμένη πια αποφασίζεις τα αξημέρωτα να αφιερώσεις «δυο γραμμές» σ’ αυτή την πονεμένη ιστορία κάθε μάνας, τον ΥΠΝΟ.
Θα ξεκινήσω με ενος λεπτού σιγή για όλα εκείνα τα βράδια μιας μωρομάνας, που ζει για τουλαχιστον 12 μήνες το δράμα του γρίφου ταυτόχρονα με το δραμα της αυπνίας. «Κάποιο δόντι θα βγαζει το καημενο» «Ισως ειναι κολικοί» «Κρυφή γοπ, δεν μπορεί» «Ζεσταινεται;» «Κρυώνει;» «Μπας κ το σφιγγουν οι καλτσες» «Κάπου θα εχει φαγούρα» «Να δεις, που βλεπει εφιάλτες», ειναι καποια απο τα ερωτηματικά κ συνάμα απο τις βεβαιότητες με τις οποίες ερμηνεύει μια μάνα το ότι ο μικρός της θησαυρός ΔΕΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ ΠΑΛΙ ολη νύχτα και την κανουν να δει την κατάσταση, μέσα από τα μάτια της «ορμόνης της αγάπης» και όχι μέσα από το πραγματικό γυρισμένο άυπνο μάτι της!
Ενός λεπτού σιγή ακόμα, για την καλά εκπαιδευμένη μαμά και δη θηλάζουσα, που μπορεί να γίνει πραγματική ninja, τη στιγμή που αποκοιμήθηκε το μωρό και πρέπει να σηκωθεί από το κρεβάτι για να πάει να συνεχίσει το training με αναρρίχηση στο everest με τα ασιδέρωτα… είναι εκείνη η στιγμή που αφού «συνδέσει» διακριτικά την «κεραία-πόδι» του μωρού της με το πρώτο πλησιέστερο και διαθέσιμο πόδι των αδελφων του για αντιπερισμασμό ή αφού χώσει διπλα του εκείνη την επί μια βδομάδα φορεμένη πιτζάμα της(ώστε να έχει ποτίσει για το καλά τη μυρωδιά της) βγάζει σιγα σιγά το βυζί μετά τη μια ώρα πιπίλας, το φορτώνει στον ώμο και είτε αναρριχάται πρώτα στον τοίχο προκειμένου να κατέβει απο το κρεβάτι ασκώντας μηδενική πίεση στο στρώμα, μη τυχον και ακουστεί αυτο το «τσικ» της ρημάδας της κρεβατόταβλας που δεν υπάρχει τρόπος και να τη λαδώσει βρε αδελφέ και είναι εκεί για να της θυμίζει τα 5 κιλά που εχει ακομα να χάσει (αν είναι απο τις τυχερες 😝) είτε απλά πέφτει με μια κοφτή κίνηση «αλά βαρελάκι» και σκα στο πάτωμα γεμάτη ευγνωμοσύνη για τα 10 παραπανίσια κιλά που την προστάτευσαν κ αυτή τη νύχτα από τα πολλαπλά κατάγματα και συνεχίζει με έρπειν την προσπαθεια διαφυγής! Κι αφού τα κατάφερε και έχει φτάσει ήδη στη πόρτα έιτε βγαινει απο το δωμάτιο φουσκωμένη από περιφάνεια και πάει να επιδείξει την αντοχή της στα υπόλοιπα survivor καθίκοντα μιας άυπνης μάνας είτε πατά μεσα στο σκοτάδι ένα από τα καταραμμένα lego & βγάζει μια οξεία πμιγμένη κραυγή πόνου, που όμως είναι αρκετή, για να τινάξει το ένα αφτί του μωρού όρθιο, όπως το αφτί του θρυλικού Rex στο άκουσμα της χαρτοσακούλας με τα λαχταριστά στρογγυλά μπριός που έπαιρνε ο Ριτσαρντ καθε πρωί!
Σ αυτή την περίπτωση γυρνά πάλι πίσω στην πίστα «μια ώρα πιπίλα», σκεπτόμενη αυτά τα στρογγυλα μπριός (η αυπνία φέρνει και πείνα ως γνωστόν) κ παίρνοντας απόφαση πως στο έβερεστ θα «χιονίσει» κι άλλα ρούχα, απλά παραδίδεται στο Μορφέα ενώ ακούει ήδη τον κόκκορα του γειτονα να λαλεί…
Κι αν κατάφερε να βγει απο το δωμάτιο χωρίς πισωγύρισμα όμως, βαθιά μέσα της ξέρει πως δν μπορεί να είναι για πολύ. Γυρνώντας την κλεψύδρα κινείται με ρυθμούς Θανάση Βέγγου να προλάβει να κάνεις όλα αυτά που μόνο μια εξωγίηνη μαμά θα μπορούσε να κάνει! Νομιζω πως αν μπορούσαν να ενωθούν τα vibes όλων των μαμάδων του κόσμου που «δρουν» μεταμεσονύκτια, ενω η υπόλοιπη πόλη κοιμάται, θα μπορούσε το ωστικό κύμα τους να κινήσει βουνά ολόκληρα, για τέτοια υπερδύναμη συζητάμε. Αλλά δυστυχώς αυτό δεν γίνεται και κάθε κουρασμένη μαμά, νομίζει πως είναι μόνη και πως μόνο ο δικός της εγκέφαλος εχει εκπαιδευτεί χρόνια τώρα να κοιμάται κατά το ήμιση, με το άλλο μισό ημισφαίρειο να λειτουργεί στα κόκκινα, να επεξεργάζεται πληροφορίες και να φροντίζει ακομα κ σε sleepy mode για τα μικρά της. Μια μαμα σε sleepy mode μπορεί να ταίζει το μωρό της από το πάντα διαθέσιμο και μόνιμα εκτός πιτζάμας στήθος της, ενω ταυτόχρονα ο αισθητήρας του μεγάλου δακτύλο στο πόδι διενεργεί έλεγχο θερμοκρασίας χώρου και δίνει σήμα στο δεξί χέρι και στο αριστερό πόδι να σηκώσουν την κουβέρτα και να σκεπάσουν τις ξέσκεπες πλατούλες που μπορεί να βρίσκονται απο τη μια ακρη του κρεβατιού έως την άλλη! Η δε μύτη της beauty sleepy mom μπορεί να κάνει έλεγχο πάνας στο βρεφος ενω ταυτόχρονα μπορεί να ανισχεύσει και σε πόση ώρα ακριβως θα είναι έτοιμη η φακή, που έχει αφήσει να σιγοβράζει για να τη βρει έτοιμη το πρωι…και ναι…καποιες φορες αυτή η μύτη μπορεί να προλάβει και μια επικείμενη πυρκαγιά από το σίδερο που αφησε στην πρίζα τη στιγμή που έτρεξε αλαφιασμένη να ησυχάσει το νήπιο από τους νυχτερινούς τρόμους προκειμένου να μην ξυπνήσει και το υπόλοιπο team και βρεθούν να χορεύουν όλοι μαζί μακαρένα στο σαλόνι απο τις 6 το πρωί!
Ενος λεπτού σιγή επίσης για όλα εκείνα τα πρωινά των σαββάτων και των καλοκαιριών, που μας σήκωνε η γιαγιά μας απο τις 7 για κέντημα και φασίνα χωρις να μας πει ποτέ, πως στη ζωή θα ηταν πιο χρήσιμο από προκομένες παστρικοθοδώρες να είμαστε ξεκούραστες με γεμάτες αποθήκες υπνου μαμάδες.
Τέλος, ενός λεπτού σιγή για ολα εκείνα τα βράδια που μας βρίσκαν αξημέρωτα να γυρνάμε για χορό και ξεφάντωμα κι άλλο ένα για όλα εκείνα τα βραδια που θα έρθουν και ενώ κανείς δν θα βγάζει δόντια, δεν θα έχει κολικούς, δεν θα βλεπει εφιάλτες, δεν θα θέλει στήθος και δν θα κρυώνει, εσύ μανα θα ξενυχτάς στον καναπέ μέχρι να ακούσεις τα κλειδια της έφηβης κόρης σου στην πόρτα για να προσποιηθείς πως δήθεν χαλαρή κοιμάσαι και το πρωί δεν θα ξέρεις πως να την πείσεις πως θα έρθει η στιγμή, που αν γύριζε το χρόνο πίσω θα επέλεγε να είχε πέσει σε μακροχρόνια χειμερή νάρκη προκειμένου να χορτάσει τον υπνο πριν γινει κ εκείνη μάνα με τη σειρά της! Γιατί αυτό το μάθημα δεν το πιστεύεις, αν δν γίνει πάθημα! 🤪 Αγωνιστικές καληνύχτες(ή καλυτερα καλημέρες) σε όλες τις μανούλες!❤️

Π.Ε.

*Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του Paidimou.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Post Author: Πηνελόπη Ευτυχίου

Σύζυγος και μαμά , απολαμβάνω το κάθε λεπτό με την οικογένεια μας, αφήνοντας και το πιο μικρά θροΐσματα να μιλήσουν στην ψυχή μου και να την εμπνεύσουν! Αγαπώ τα παιδιά και τα όσα μας μας διδάσκουν οι μικρές αθώες και αυθόρμητες ψυχές τους! Αγαπώ επίσης τα ταξίδια...κλείνω συχνά τα μάτια και ονειρευομαι, κάνοντας σχέδια για το μέλλον! Σπούδασα οικονομικά αλλά με κέρδισε το crafting! Στον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργώ με αγαπημενα μου υλικά όπως το ξύλο και το ύφασμα και "συμπιέζω" πίσω από τις λέξεις συναισθήματα και σκέψεις θνητών γράφοντας κείμενα από καρδιάς!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *