“Μαμά μην κοιτάς, το έχω ανάγκη”

Παιδιά υπό μόνιμη επιτήρηση, αυτό είναι τα περισσότερα παιδιά μας σήμερα. Είναι παιδιά που είναι κλεισμένα στους τέσσερις τοίχους. Είναι παιδιά που δεν γνωρίζουν τι θα πει παιχνίδι στον δρόμο, που δεν γνωρίζουν τι θα πει ανέμελο παιχνίδι στην εξοχή. Είναι παιδιά που οι αισθήσεις τους “ατροφούν”, με εξαίρεση αυτή της όρασης που συνήθως υπερλειτουργεί πάνω απο κάποιο tablet ή μπροστά από κάποια τηλεόραση. Η αφή τους περιορίζεται σε ό,τι δεν λερώνει, η ακοή τους σε ο,τι δεν ενοχλεί το γείτονα, η όσφρηση τους στα αποσμητικά χώρου και η γεύση τους στα τυποποιημένα επαναλαμβανόμενα μενού της εργαζόμενης μητέρας.

Τα σύγχρονα παιδιά δέχονται όλο και περισσότερα ψηφιακά ερεθίσματα εικονικής πραγματικότητας, εντάσσονται και μεγαλώνουν στην υπερσύγχονη οικογένεια “Κλικλίκου” με τους νέους γονείς να νιώθουν φοβερά “ασφαλείς” με τις νεες δυνατότητες ελέγχου των παιδιων τους. Ξεκινούν με το εξελιγμένο monitor ύπνου για το βρέφος, που επιτρέπει στο γονιό να κοιμάται “ήσυχος” ελέγχοντας ανά πάσα ώρα απο το δωμάτιο του την υγρασία, τη θερμοκρασία, τους σφιγμους του μωρού, ακόμα ακόμα και να το βλέπει και να του μιλά από το μόνιτορ ενώ κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο και φτάνει στα σχολεία με κάμερες παρακολούθησης και απομακρυσμένη σύνδεση για τους γονεις από τη δουλεια ή το σπιτι και στα έξυπνα κινητα με εφαρμογες εντοπισμού μέσω gps. Αυτά είναι τα “ατού” των νέων γονιών, που διευκολύνουν το ρόλο τους και ανεβάζουν το επίπεδο της ασφάλειας των παιδιών! Άλλωστε όλα για το καλό των παιδιών δεν γίνονται;;; Αφού ο κόσμος σήμερα δεν ειναι να τον εμπιστευεσαι, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας 14…ή μήπως τα μάτια μας κλειστά και τις κεραίες συντονισμένες; Ναι τα παιδιά έχουν ανάγκη τα όρια, όταν όμως τα όρια περιορίζονται έτσι κι αλλιως στους 4 τοίχους, που τα θέτουν θέλοντας και μη σε μόνιμη επιτήρηση, με κάποιον φροντιστή να ακολουθεί την κάθε τους κίνηση, νομίζω η ελευθερία κινήσεων αρχίζει να γινεται κι αυτή εξίσου αναγκαία.


Γι’ αυτή την ελευθερία κινήσεων ίσως να πρεπει να ζητήσουμε να μας μιλήσουν οι παλιότερες γενιες…οι γενιες που είχαν την ευκαιρία να παίξουν στην ύπαιθρο, να τρέξουν στους δρόμους της παλιας ησυχης Αθήνας, να παίξουν μπάλα στις γεμάτες χώματα αλάνες, να σκαρφαλώσουν στα τσίγκια της παλιάς αποθήκης της γειτόνισσας, να πηδήξουν τις μάντρες για να κρυφτούν, να ξεμείνουν τα μεσημέρια έξω στον ήλιο θέτοντας τους δικούς τους όρους και κανόνες σ’ένα βασίλειο δικό τους, χωρίς την επιτήρηση των ενήλικων ματιών. Σ’ ένα βασίλειο που κυριαρχούσε ο νόμος του παιχνιδιού, ενος παιχνιδιού αυθεντικού και ανεξέλεγκτου, που επέτρεπε τα λάθη και ωρίμαζε τη σκέψη και τις ικανότητες των παιδιών μέσα από αυτά. Σήμερα δεν αφήνουμε τα παιδιά από τα μάτια μας…δεν μπορούμε να τα αφήσουμε, γιατί οι εποχές άλλαξαν στα αλήθεια. Η πραγματική ανάγκη των παιδιών μας όμως δεν άλλαξε! Είναι μια και είναι το παιχνίδι…το παιχνίδι χωρίς κανόνες ή μάλλον το παιχνίδι με τους κανόνες, που θα θέσουν τα παιδιά για τα παιδιά! Το παιχνίδι έξω από τους αποστειρωμένους, μαντρωμένους παιδοτόπους!


Αυτό τους λείπει κι αυτό οφείλουμε να τους χαρίσουμε! Πως; Δεν ξέρω! Ίσως δίνοντας τους περισσότερο χώρο, ίσως δείχνοντας τους περισσότερη εμπιστοσύνη, ίσως διώχνοντας τον “μεγάλο αδελφό” από το σπίτι (κι ας είναι αυτός που πολλες φορες μας ξεκουράζει), ίσως κάνοντας κάπου κάπου τα στραβά μάτια!


Όταν το δεις να παίζει στις λάσπες του κήπου, να προσπαθεί να σκαρφαλώσει στα δέντρα, να σκάβει τα χώματα για να βρει το χαμένο θησαυρό του Μπαρμπαρόσα, λερώνοντας τον τοπο και τα ρουχα του, ο φόβος σου, ο ρόλος σου σαν γονιός και τα όρια που πιθανόν έχεις θέσει επιτάσσουν να το σταματήσεις, να το επιπλήξεις, να πεις “Μη!!” και πρέπει να μείνεις σταθερός….αν δεν το δεις όμως ή αν κάνεις πως δεν το είδες; Θα του χαρίσεις μια ελεγχόμενη ελευθερία, που θα το βοηθήσει με ασφάλεια να αναπτύξει τις αισθήσεις του, να θέσει τους κανόνες του αυτοελέγχου του, να πειραματιστεί, να κάνει λάθη, να μάθει απο αυτά & να γίνει πιο δυνατό! Κάνε που και που τα στραβά μάτια, λοιπόν, μαμά…το εχει ανάγκη!! ❤️

Π.Ε.

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του Paidimou.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Post Author: Πηνελόπη Ευτυχίου

Σύζυγος και μαμά , απολαμβάνω το κάθε λεπτό με την οικογένεια μας, αφήνοντας και το πιο μικρά θροΐσματα να μιλήσουν στην ψυχή μου και να την εμπνεύσουν! Αγαπώ τα παιδιά και τα όσα μας μας διδάσκουν οι μικρές αθώες και αυθόρμητες ψυχές τους! Αγαπώ επίσης τα ταξίδια...κλείνω συχνά τα μάτια και ονειρευομαι, κάνοντας σχέδια για το μέλλον! Σπούδασα οικονομικά αλλά με κέρδισε το crafting! Στον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργώ με αγαπημενα μου υλικά όπως το ξύλο και το ύφασμα και "συμπιέζω" πίσω από τις λέξεις συναισθήματα και σκέψεις θνητών γράφοντας κείμενα από καρδιάς!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *