Η αγάπη της επαιτείας

Άκουσα πρώτη φορά γι’ αυτή την αγάπη από έναν σοφό, πριν λίγο καιρό. Τότε άκουσα, γιατί στην πραγματικότητα αυτή την αγάπη την ήξερα απο πριν, μιας κι είναι μέρος της κοινωνίας που ζούμε καθημερινά. Απλά δεν την είχα ξεχωρίσει ποτέ από την άλλη, την αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη! Η αγάπη της επαιτείας, είναι η αγάπη που διδάσκουμε στα παιδιά μας τόσα χρόνια, όταν τους ζητάμε ένα φιλί για να τους δώσουμε εκείνο το σοκολατάκι, που με τόση λαχτάρα μας ζητούν. Είναι η “αγάπη” που χαρίζουμε στους συζύγους μας, όταν τους ζητάμε να μας πάνε ένα σαββατοκύριακο στους δικούς μας, για να τους δώσουμε την αγκαλιά και το χάδι που έχουν ανάγκη κι αυτή η “αγάπη” που μας γυρίζουν πίσω οι ίδιοι σύντροφοι, όταν μας ζητούν την εφηβική τους ελευθερία, προκειμένου να μείνουν πιστοί. Είναι η “αγάπη”, που κάνει τις ανάγκες ενός γελαστού και χαριτωμένου μωρού να μοιάζουν πιο ανάλαφρες από τις ανάγκες που έχει ένας μαραζωμένος και κουρασμένος παππούς που δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα πια! Αυτή όμως είναι και η “αγάπη” που θα μας δώσουν πίσω τα παιδιά μας, όταν θα στέκονται στο πλάι μας εως ότου τους γράψουμε και το τελευταίο ακίνητο.
Αυτό σπείραμε, αυτό θα θερίσουμε…την αγάπη της ζητιανιάς! Μια “αγάπη” που για να την δώσουμε έπρεπε να πάρουμε και πίσω!
Πνίξαμε, βλέπετε, την άλλη, την αληθινή αγάπη στη θάλασσα του εγωισμού. Αφήσαμε τα κύματα του φόβου να την σκεπάσουν και μάθαμε να αγαπάμε από συμφέρον. Το χειρότερο δε, είναι πως η αληθινή και ανιδιοτελής αγάπη, μας είναι τόσο ξένη πια, που δεν αφήνουμε το “είναι” μας ούτε καν να την αναγνωρίσει όταν τύχει και τη βρει! Χτίσαμε ένα τεράστιο τοίχος προστασίας από την “κακία” αυτού το κόσμου, χωρίς να καταλάβουμε πως αυτή την κακία εμείς τη γεννήσαμε!

Τη γεννήσαμε όταν αρχίσαμε να λέμε στα παιδιά μας “σ’αγαπώ γιατί έφερες 10′ στον έλεγχο” και όχι “σ’ αγαπώ γι’αυτό που είσαι”, όταν σταματήσαμε να λέμε στον σύντροφό μας “σ’αγαπώ & σ’ευχαριστώ που είσαι πλάι μου”, παρά λέμε “σ’αγαπώ, γιατί μου πήρες αυτό το ακριβό κόσμημα που ήθελα”, όταν οι σύντροφοι άρχισαν να περιμένουν την ημέρα του “αγιου” Βαλεντίνου για να προσφέρουν ένα λουλούδι στις καλές τους, όταν τα παιδιά άρχισαν να περιμένουν την Ημέρα της μητέρας για να πουν “Μαμά σ αγαπώ” και την Παγκόσμια Ημέρα τρίτης ηλικίας, για να θυμηθουν να πανε ένα πιάτο φαγητό στον υπερήλικα γονιό τους. Όταν μπήκαν όλα τα συναισθήματα σε εναν “τέλειο” προγραμματισμό μιας Παγκόσμιας Ημέρας και συνάμα τόσο ψεύτικο, τότε χάθηκε η αυθεντική αγάπη!!! Τώρα μένει να οριστεί και η παγκόσμια ημέρα, αναζήτησης της! Ίσως τότε να αλλάξει ο κόσμος!

Π.Ε.

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του Paidimou.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Post Author: Πηνελόπη Ευτυχίου

Σύζυγος και μαμά , απολαμβάνω το κάθε λεπτό με την οικογένεια μας, αφήνοντας και το πιο μικρά θροΐσματα να μιλήσουν στην ψυχή μου και να την εμπνεύσουν! Αγαπώ τα παιδιά και τα όσα μας μας διδάσκουν οι μικρές αθώες και αυθόρμητες ψυχές τους! Αγαπώ επίσης τα ταξίδια...κλείνω συχνά τα μάτια και ονειρευομαι, κάνοντας σχέδια για το μέλλον! Σπούδασα οικονομικά αλλά με κέρδισε το crafting! Στον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργώ με αγαπημενα μου υλικά όπως το ξύλο και το ύφασμα και "συμπιέζω" πίσω από τις λέξεις συναισθήματα και σκέψεις θνητών γράφοντας κείμενα από καρδιάς!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *