Εύη & Νικόλας: Η πρώτη εβδομάδα στο σχολείο

Η πρώτη εβδομάδα στο σχολείο πέρασε! Και μαζί της πέρασαν και τα μεγάλα μου άγχη (όχι όλα, χαχα)! Αυτή η πρώτη εβδομάδα ήταν εβδομάδα προσαρμογής, όχι μόνο για τα παιδάκια μας, αλλά και για εμάς τους γονείς.

Τα πράγματα για εμάς ήταν πιο εύκολα απ ότι τα περίμενα… Και το μεγάλο σχολείο που θα πήγαινε η Εύη μου (πρώτη δημοτικού) που με τρόμαξε με την πρώτη ματιά όπως έγραψα και στο άρθρο μου ‘‘Εύη & Νικόλας: Πρώτη φορά σχολείο’‘, τώρα πια μου φαίνεται μια χαρά, γιατί φαίνεται μια χαρά και στο κοριτσάκι μου.

Ας  τα πάρουμε από την αρχή…

11/9 Πήγαμε στους Αγιασμούς. Πρώτα στο σχολείο που θα πήγαινε η Εύη, γιατί ήταν στις 09:00 και μετά στο νηπιαγωγείο που θα πήγαινε ο Νικόλας στις 10:00. Όλα κύλησαν πολύ καλά, η Εύη μάλιστα βρήκε και τις φίλες της από το νηπιαγωγείο, χάρηκε, πήρε θάρρος και ανακουφίστηκα και εγώ. Στο νηπιαγωγείο φέτος έχει περισσότερα παιδάκια από πέρυσι, και μια δασκάλα επιπλέον η οποία μου φάνηκε γλυκύτατη από την πρώτη ματιά.

Ο Νικόλας χαλαρός κι αυτός, καθώς το τοπίο του ήταν γνώριμο. Πέρυσι πηγαίναμε μαζί και παίρναμε την αδελφή του από το νηπιαγωγείο και στις γιορτές, το είχε δει, το γνώριζε και ανυπομονούσε να πάει κι αυτός σχολείο, έτσι η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα. Αν και χαλαρός ήταν ντροπαλός, ήθελε να πάει να παίξει με παιχνίδια της αυλής όμως δεν πήγαινε, ντρεπόταν με αποτέλεσμα να στεναχωριέται. Μετά ήθελε να πάει να παίξει με τα παιχνίδια που είχε μέσα το νηπιαγωγείο, ενώ ο Αγιασμός γινόταν στον προαύλιο χώρο, έτσι του είπα ότι πρέπει να περιμένουμε λίγο έξω να τελειώσει ο Αγιασμός και μετά θα πηγαίναμε μέσα να παίξουμε, όπως και έγινε. Είχαμε και τον μπομπιράκο μας μαζί όμως (22 μηνών σίφουνας) που άρχισε να τραβάει παιχνίδια και αγχώθηκα μην διαλύσουμε το νηπιαγωγείο χαχα, έτσι του είπα το άγχος μου (στον Νικόλα), με κατάλαβε και δεν κάτσαμε πολύ να παίξουμε μέσα, κάτσαμε λίγα λεπτά και μετά πήγαμε σπιτάκι μας.

Και αφού πήγαμε σπιτάκι μας, ετοιμάσαμε τις τσάντες μας και όλα όσα χρειαζόντουσαν για την επόμενη μέρα.

Ήρθε η επόμενη μέρα… Πήγαμε την Εύη πρώτα στο δημοτικό. Έγινε η προσευχή και αφού οι δασκάλες τα πήραν μέσα στις τάξεις τα παιδιά, πήγα μετά και τον Νικόλα στο νηπιαγωγείο, όπου είχα άγχος για το πώς θα αντιδρούσε όταν έκλεινε η πόρτα και έφευγα… Πήγαμε, τον ανέλαβε αμέσως η μια από τις δασκάλες του, μου έδωσε φιλάκι και δεν ξανακοίταξε πίσω, πήγε να παίξει… Προς έκπληξη μου έμεινα να τον κοιτάω στην πόρτα που έκλεισε (έχει τζάμι η πόρτα, από πάνω μέχρι τα γόνατα περίπου, οπότε θα μπορούσε να είχε οπτική επαφή με εμένα απ’ έξω αν το ήθελε), δεν ήξερα τι να κάνω… Να φύγω ή να μείνω?… Τελικά έφυγα γεμάτη ανασφάλεια… Αφού ο μικρός δεν κοίταξε καθόλου πίσω και έπαιζε με τα παιχνίδια… Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να ανησυχήσω… Αυτό γινόταν κάθε μέρα, ώσπου μια μέρα του είπα -Νικόλα μου, όταν κλείνει η πόρτα, εγώ κάθομαι και σε κοιτάω που παίζεις. Ελπίζοντας ότι την επόμενη μέρα θα μου ρίξει ένα βλέμμα όταν η πόρτα θα έκλεινε. Κι όμως, πάλι η πόρτα έκλεισε, πάλι δεν με κοίταξε καθόλου… Τέλος πάντων, αφού  μου λέει ότι περνάει καλά, πρέπει να το αποδεχτώ χαχα.

Μετά από λίγες ώρες, την πρώτη μέρα στο σχολείο, πήγα να τα πάρω… Πρώτα την Εύη η οποία μου εξιστόρησε όλα όσα έκανε και το πόσο ευχαριστημένη ήταν και μετά έχοντας αγωνία πήγαμε να πάρουμε τον Νικόλα. Μόλις άνοιξε η πόρτα και πήρα τον Νικόλα, τον χάιδεψα, τον φίλησα και ρώτησα την δασκάλα πως ήταν, μου είπε -πολύ καλά, μόνο που ήταν μαζεμένος, περνώντας ο καιρός θα χαλαρώσει (έτσι ήταν και η Εύη τον πρώτο καιρό). Τον πήρα λοιπόν, ξεκινήσαμε για το σπίτι και άρχισα να του κάνω ερωτήσεις για το πώς πέρασε την ώρα του (δεν κρατιόμουν χαχα, τα λέγαμε στον δρόμο), μου είπε ότι έπαιξε με παιδάκια, με παιχνίδια, ότι έπλυνε τα χέρια του για να φάει, έστρωσε το πετσετάκι του και έφαγε, και έτσι όπως περπατούσαμε, μου λέει σε μια στιγμή, ενώ είχαμε σταματήσει λίγο να μιλάμε και πηγαίναμε σπίτι –μαμά πέρασα πολύ ωραία (η χαρά μου απερίγραπτη)… Και όντως χαμογελαστό τον άφησα στο νηπιαγωγείο και χαμογελαστό τον πήρα… Ήταν κάτι που ήθελε, να πάει νηπιαγωγείο.

Και κάπως έτσι κύλισαν και οι επόμενες μέρες…

Πήραμε την λίστα για τα σχολικά της πρώτης δημοτικού μόνο, αναμένουμε και του νηπιαγωγείου.

Είχαμε ένα θεματάκι, με ένα αγοράκι που έκατσε μαζί με την Εύη στο ίδιο θρανίο, την πείραζε και στεναχωρήθηκε το καλό μου, αγχώθηκε κιόλας, γιατί η δασκάλα τους είπε ότι από εδώ και πέρα αυτές θα είναι οι μόνιμες θέσεις τους (ενώ αρχικά καθόταν με ένα κοριτσάκι και ήταν πολύ ευχαριστημένη) και έτσι δεν είπε τίποτα η μικρή προκειμένου να αλλάξει θέση. Ήθελα να πιάσω την δασκάλα να της μιλήσω σχετικά, να της ζητήσω να την αλλάξει θέση, όμως μου είπε η Εύη ότι θα μιλήσει αυτή στην κυρία της (με εξέπληξε κι αυτό χαχα).

Βέβαια εντάξει, αυτό δεν είναι κανένα μεγάλο πρόβλημα, θα λυθεί…

Δόξα Τον Θεό λοιπόν όλα καλά κυλάνε μέχρι στιγμής… και εύχομαι έτσι να παραμείνουν…

Καλό υπόλοιπο να έχουν όλα τα παιδάκια…

Σας ευχαριστώ που για ακόμη μια φορά με διαβάσατε…

Θα επανέλθω με νέο άρθρο για την πρόοδο μας…

Post Author: Andromachi Bulgari

Creator of the Παιδί μου, mommy of three, founder, wife, dreamer, lover of life...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *